Nieuws

COLUMN: Afkijken bij opa, oma en opvang

Kinderen passen zich heel makkelijk aan. Waar ze thuis niet aan het eten te krijgen zijn, eten ze op de kinderopvang braaf hun bordje leeg. En bij opa en oma vervelen ze zich nooit en lijken ze energie voor 10 te hebben, terwijl ze thuis uitgeteld op de bank liggen. Hoe kán dat toch vraagt mama Charlotte zich af in haar nieuwste column die deze week in Tilburg Weekend verscheen.

 

Sinds ruim zes jaar geleden mijn oudste neefje werd geboren zijn mijn ouders ook grootouders. Sindsdien hebben ze nog tien volgende kleinkinderen gekregen. Jawel: tien! Het familie-elftal is compleet. Mijn ouders zijn geen oppasgrootouders met vaste oppasdagen – alle neefjes en nichtjes gaan gewoon naar het kinderdagverblijf of de bso – maar een echte opa en oma. Alle kleinkinderen gaan regelmatig een weekendje bij ze logeren en dan zijn mijn ouders helemaal in hun element. Mijn moeder laat het gebeuren dat haar huis compleet overhoop wordt gehaald en mijn vader loopt de hele dag met een trein kindjes in zijn kielzog. “Opa, hebben we nog een werkje te doen?”  “Oma, wil je een verhaaltje voorlezen?” Onvermoeibaar zijn ze. En ook een bron van advies en inspiratie. Want in de opvoeding doen wij ook maar wat ons het beste lijkt en dan is het fijn om af en toe te zien hoe iemand anders onze kinderen aanpakt. Iemand anders die ze de hele dag bezig ziet en ze kent. Als iets lastig gaat, heeft mijn moeder altijd wel een idee voor een andere aanpak. Hetzelfde mechanisme werkt ook op het kinderdagverblijf, daar valt ook voor ouders een boel te leren. Ze hebben daar bepaalde regels en gewoontes en het kan erg handig zijn om die te kennen. Zo viel, toen wij pasgeleden voor het verjaardagsfeestje van onze dochter op de opvang waren, onze mond open van verbazing toen een hele club kindjes rustig aan tafel zat te wachten tot de leidster klaar was met haar voorbereidingen. Thuis was het aan tafel altijd een lawaai van jewelste tijdens het smeren en opscheppen. Wij dachten dat dat er gewoon bij hoorde, maar sindsdien weten we dus beter. Helaas lukt het desondanks niet altijd om de orde te handhaven. En dat zou ik nou wel eens willen bekijken op de kinderopvang: lukt daar wel altijd wat de bedoeling is? Werken de kindjes daar altijd mee, ruimen ze altijd op, eten ze netjes, doen ze gewillig hun jas aan om naar buiten te gaan? Of is het daar ook “nee nee willenie”? En hoe pakken de leidsters het dan aan? Maar ik vrees dat dat voor mij altijd onbekend terrein zal blijven, het raadsel van het dagverblijf. Dus we zullen het moeten doen met onze eigen intuïtie en het advies en de inspiratie van de grootouders. Maar goed dat er zoveel neefjes en nichtjes zijn, valt er tenminste wat af te kijken.


Charlotte?

Charlotte is moeder van een dochter en een zoon (en ook dochter van een moeder en een vader) en echtgenote van een man. Daarnaast is ze ook nog werknemer van haar bazen en fan van de leidsters van kinderdagverblijf Burgemeester. En ze schrijft graag.

Geplaatst in: Tilburg Weekend.